Zuurvee: positieve ontwikkelingen in gamejournalistiek in 2015

Zuurvee: positieve ontwikkelingen in gamejournalistiek in 2015

In de Zuurvee-rubriek stellen we cultuurjournalisten en -critici een vraag en verzamelen de antwoorden hieronder. De tweede vraag is altijd: "wat is de beste film/game/album/serie van het moment?", afhankelijk van het besproken medium. Stuur suggesties voor vragen of stellingen naar zuurvee@gmail.com.

Ideniteitscrisis in gamejournalistiekland. Kotaku onthulde hoe zij op de zwarte lijst staan van Bethesda en in mindere mate Ubisoft, vermoedelijk vanwege, volgens deze uitgevers, ongewenste verslaggeving. Ian Bogost schrijft in zijn nieuwe boek dat gamejournalistiek een 'enthusiast press' is en ziet hypocrisie in het willen beschouwen van games als kunst, zonder deze definitie écht te hoeven verdedigen. En Gamergate is (terecht of onterecht), buiten games om, de breedst bekende en meest hardnekkige smet op het gamesblazoen.

Daarom gooien we het over de andere boeg.

De vraag is: Wat is de meest positieve ontwikkeling in gamejournalistiek en -kritiek in 2015?

Rick Otten (Freelance, IGN Benelux):

Met zo’n optelsom lijkt het inderdaad triest gesteld met de gamepers. Je kunt het echter ook positief bekijken: er wordt eindelijk over dit soort dingen nagedacht; eindelijk zijn ze bespreekbaar, of staan ze zelfs in de schijnwerpers.

Het feit dat media geblacklist worden - en dat dit niet enkel achter de schermen plaatsvindt - geeft aan dat de media niet (langer) als de marionetten van uitgevers (willen) dienen. Dat deze media hiervan los willen breken, ondanks dat de zelf-identificerende ‘gamer’ daar inderdaad niet op zit te wachten of zich zelfs in het kamp van de uitgevers begeeft, wachtend op een teken om aan te vallen (zie Dead of Alive Xtreme 3), geeft mijns inziens groei aan: een groeiende afstand tussen ‘fan’ en ‘criticus’ waar dat het hardst nodig is. Ook als die afstand door dit specifieke type ‘gamer’ als kloof wordt ervaren.

Dat zowel het medium als haar critici nog een flink eind kunnen groeien, is duidelijk. Maar misschien is Bogost iets te cynisch in zijn opvattingen. Misschien is er wel degelijk ruimte voor serieuze kritiek, náást de huidige ‘enthusiast press.’ Dat deze nog niet gesplitst zijn, betekent immers niet dat dat niet komen gaat. Misschien is een tumultueuze, verwarrende periode als deze precies wat er nodig om die ruimte te creeëren en duidelijker af te bakenen. Om helder te krijgen wat het nu is, en wat het moet zijn.

Als 2015 iets positiefs heeft gebracht is dat het wel. Baby steps.

Beste game van het moment: Fallout 4.

Erwin Vogelaar (Textbird):

In redelijk korte tijd is de gamejournalistiek opgegroeid. Niet meer wordt audio, video en gameplay in losse segmenten besproken, maar het gaat meer om het volledige plaatje en de ervaring van de speler. Dit jaar, maar ook in de voorgaande jaren, lijkt er steeds meer ruimte te zijn voor de interpretatie van de reviewer. Daar hoort voor menig schrijver ook een sociaal kritische blik bij. Bijvoorbeeld hoe vrouwen gerepresenteerd worden in een specifieke game, of hoe er in een game als The Witcher 3 enkel witte personages rondlopen. De stemmen die je hoort zijn ook diverser. Het zijn niet altijd witte mannen die over hun ervaring spreken, wat zorgt voor een veel interessantere collectie aan reviews. Nederland loopt in mijn mening nog wel wat achter op dit vlak, maar daar gaat ongetwijfeld verandering in komen. 

Beste game van het moment: Downwell.

Harry Hol (Freelance, Scribs Pers & PR):

Ik vind het op zich wel positief dat journalisten zoals Jason Schreier van Kotaku nog zelfstandig onderzoek doen. Het artikel ‘The Messy, True Story Behind the Making of Destiny’ is misschien geen wereldschokkend verhaal, maar in elk geval op journalistieke wijze tot stand gebracht. Verder is het in de gamejournalistiek nog steeds business as usual. De relatie tussen PR en sites is nog steeds te sterk. En gamejournalisten worden nog steeds chronisch onderbetaald. Dat laatste is meer dan een loonkwestie. Het heeft effect op de kwaliteit van de journalistiek. Niet alleen krijg je als redactie waar je voor betaalt maar het werkt ook nog meer afhankelijkheid van PR-bedrijven in de hand. Juist door extreem lage betaling (als er al wordt betaald) worden ‘review-exemplaren’ en ‘perstrips’ al snel (gevoelsmatig) onderdeel van de beloning. En dat betekent nog meer afhankelijkheidsgevoel jegens de PR-firma’s.

Ik ben daarom niet bijzonder optimistisch over onze sector in het algemeen, al merk ik gelukkig dat er heel wat Nederlandse collega’s zijn die goed kunnen schrijven en ook kritisch durven zijn. Er zijn dus gelukkig ook in ons land genoeg professionals die ondanks alle inherente tegenwerkingen nog steeds prima werk leveren.

Beste game van het moment: Rise of the Tomb Raider.

Afbeelding: Star Wars IV: A New Hope

Over Pim van den Berg

Geen spatiefouten, maar verder ook niks.

Utrecht https://twitter.com/bvdpim

Reacties